Voetballers komen in verschillende soorten, maten en karakters. Er zijn normale relatief serieuze voetballers, zoals Frank Lampard, extreem sympathieke spelers, zoals Dirk Kuijt en er zijn de klootzakken. Een uitstekend voorbeeld daarvan is naar mijn mening Zlatan Ibrahimovic. Als klootzak pur sang laat hij zijn arrogantie vrij vloeie, los van wie er in zijn buurt is.
Zlatan Ibrahimovic groeide op in Rosengård, een arme immigrantenwijk in de Zweedse stad Malmö. Daar woonde hij met zijn Bosnische vader, Kroatische moeder, drie zussen en twee broers.
Op zes jarige leeftijd kreeg kleine Zlatan een paar voebalschoenen en ging hij voetballen bij Malmö BI. Om later lid te worden van voetbalclub FBK Balkan. Voetbaltalent had Ibrahimovic altijd al. Naar eigen zeggen stond FBK Balkan een wedstrijd op slag van rust 4-0 achter. Na de rust werd de jonge Ibrahimovic ingebracht en scoorde hij acht keer.
In 1995 tekende Ibrahimovic als jeugdspeler zijn eerste contract bij Zweedse topclub Malmö FF. Na vier jaar maakte hij op 18 jarige leeftijd zijn debuut in het eerste elftal. Al in zijn tweede seizoen was Ajax bereid SEK 81 miljoen te betalen (met de huidige wisselkoers € 8,7 miljoen)– de hoogste transfersom ooit ontvangen voor een speler uit de Zweedse competitie.
Van 2001 tot 2004 was Ibrahimovic speler van Ajax. Hier begon het lastige karakter van Zlatan Ibrahimovic ook op te spelen. De eerste problemen ontstonden toen het ego van Ibrahimovic bleek te botsen met het lastige karakter Egyptenaar Mido. Met het vertrek van Mido leken ook de problemen opgelost en moest iedereen leren leven met zijn karakter. Het kwam letterlijk tot een forse botsing met Raphael van der Vaart tijdens de interland Zweden – Nederland. Ibrahimovic maakte een harde overtreding op zijn teamgenoot bij Ajax, waardoor Van der Vaart geblesseerd van het veld moest. Door het interne probleem wat maar niet opgelost leek te kunnen worden werd het Ibrahimovic niet lastig gemaakt zijn gewenste transfer naar het buitenland te krijgen.
Hij liet Nederlandse voetballiefhebbers achter die twee dingen over hem konden denken; geweldige technicus met enorm veel talent of arrogante en achterbakse aanvaller die even vaak zijn ellebogen liet spreken als zijn voeten.
Het eerste jaar bij Ibrahimovic' nieuwe club Juventus verliep prima. Ibrahimovic pikte zijn doelpuntjes mee en Juventus won de Serie A. Het begon echter wel stroef te lopen tussen Zweedse journalisten en Ibrahimovic. Ook in Italië kwam hij onder druk van de pers te staan, omdat hij minder begon te scoren. De pers eiste de terugkeer van Del Piero in de basis. Het omkoopschandaal en Juventus terugplaatsing naar de Serie B als gevolg deed Ibrahimovic besluiten dat hij zijn club wilde verlaten. Hij vertrok naar Internazionale . Ook daar begon Zlatan prima en in zijn tweede seizoen werd hij voor het eerst in zijn carrière topscoorder met 25 goals. Vervolgens verdiende hij een transfer naar FC Barcelona. De club die net vrijwel alles gewonnen had wat er te winnen valt. Ibrahimovic verblijf in de Catalaanse hoofdstad was echter geen doorslaand succes. Hij scoorde niet zoveel als van hem verwacht werd en werd dan ook regelmatig gepasseerd. Tevens was Ibrahimovic ineens niet meer de vedette. Hij was gewoon 'one of the guys'. Zijn collega's hadden immers een seizoen achter de rug waar Zlatan enkel van kon dromen. Misplaatste arrogantie was daarom ook lastiger te etaleren. Uiteraard had dat enige onvrede tot gevolg en werd Barcelona ingeruild voor AC Milan. Zlatan was weer de vedette en kon zich misplaatst gedragen. Toen oud Milan succestrainer Sacchi een grapje maakte over Ibrahimovic werd alles behalve sympathiek gereageerd. Irritatie en verwijten kwamen terug. Omdat Ibrahimovic meer dan enkel verbaal irritant is bewees hij dat nogmaals door teamgenoot Rodney Strasser op de training –als grapje- een schop tegen zijn schouder te geven. Een rijtje noppen in iemands lichaam zetten. Dat is leuk. Een grapje over grote voeten niet. Zlaten ten voeten uit.
Vervolgens geeft hij nog wat af op zijn vorige trainer Josep Guardiola en besluit hij niet meer voor Zweden te voetballen (om zich nog geen drie maanden later te bedenken).
Met zulk gedraag maakt Zlatan Ibrahimovic geen vrienden. Fans heeft hij door zijn geweldige techniek voldoende, maar geen van alle zijn zoveel fan van Zlatan als hijzelf. Daar is hij meer dan arrogant genoeg voor. En dat voor een spits die een moyenne heeft van 0,49 goals per wedstrijd van 1999 tot 2010 en slechts één seizoen boven de 20 goals kwam. Cijfers die ook Danny Koevermans kan overleggen.
Zlatan Ibrahimovic is een hele goede voetballer, maar enkel door die kwaliteit willen mensen nog met hem praten. Verder is hij namelijk voorzien van een enorm verrot karakter.
soort leider geweest op nr. 10 en scoorde hij meer goals in een seizoen. Hij
denkt te veel individueel.
Talent die nog iets mist!